bir zamanlar arkadaslarim hatta dostlarim oldugunu sanardim,,
hayatta en onemli seyin insanin sevdikleri oldugunu dusunurdum,,sevdiklerimin sesini dyunca mutlu olur onlarin uzuntuleriyle uzulur onlarin sevinciyle sevinirdim,,meger ne kadar da salakmisim
kendimi cok cesur ve korkusuz sanardim,,
paranin hayatimdaki en onemsiz sey oldugunu sanar ve hicbir zaman da onemsemezdim,,

bir gun farkettim ki uykudaymisim oyle bir uykuya dalmisimki 25 yil boyunca surmus bu lanet olasi uyku,,
insanlar kendinden baska hickimseyi ama hickimseyi sevmez, onemsemez umursamazmis,,
korkagin tekiymisim ne cesurluk varmis ne baska birsey hersey havam civammis,,
para sizlerin herseyiyse hepinizin Allah’ı olduysa bundan sonra benimde herseyim ulan,,
hayatta en onemli sey insanlarin cikarlariymis, herkes kendi cikarlari ve hayati icin savasir, sevisir, serefsizlesirmis, bundan sonra nasil cikarlasilir, savasilir, sevisilir gostericem (sevisme fasli gizli kalsin , halka acik olmasi sakincali olabilir) cumle aleme herseyi zaman birakiyorum o aliyimizin ustesinden gelir nasilsa.

hayatimda ne bir dostum ne bir arkadasim ne de tanidigim var, hickimseyi zerre kadar umursuyor onemsiyorsam adam degilim sinirle ya da ofkeyle soylenmis zerre cumle kullanmiyorum artik hayat felsefem bu,, beni bu hale sizler getirdiniz ulan
bundan sonra sadece çevremdeki insanları kendi çıkarlarım dogrultusunda kullanip isim bittiginde bir kenara atip yoluma devam edicem

alayiniza kapak olsun